کتاب معنا به مثابه تجربه زیسته

صویری که از نشانه‎شناسی  فرانسه پس از سال‎های ۱۹۶۰ در ذهن ترسیم می‎شود، تصویری بسته و بسیار ساختارگرا می‎باشد، نشانه‎شناسی که تنها و تنها دل مشغول کار بر روی متونی است که به طور کامل از زندگی بریده‎اند، متنونی جدا از بافت خودشان، و موضوعاتی که گویی در خلا جریان داشته و به طور کلی از بافت تاریخی خود جدا افتاده‎اند. اما می‎توان ادعا کرد که پس از گذشت پنج دهه، نشانه‎شناسی تصویر تازهای از خود را به نمایش می‎گذارد، و به تدریج به دورنمایی پدیدارشناختی گرایش پیدا می‎کند. در واقع حول و حوش دهه هشتاد نشانه‎شناسی با تاکید بر موضوعاتی چون «تن»، «ادراک»، «امر حسی» و «حضور» خود را احیا می‎کند. به عبارت دیگر درک و فهم حسی جهان و نقش ادراک در تولید معنا و مطالعه و پژوهش در خصوص حالتهای درونی و احساسی این گرایش جدید در نشانه‎شناسی را تعریف می‎کنند.

می‎توان در کل این تغییر و تحول در گرایش را به تاثیری که این حوزه، از زبان‎شناسی و فلسفه می‎گیرد نسبت داد.

کتاب حاضر سعی دارد ضمن تاکید بر آرا و اندیشه‎های لاندوفسکی، و بسط و توضیح ابعاد گم شدهی معنا که تا ظهور نشانه‎شناسی نوین با دورنمای پدیدارشناختی خاموش باقی مانده بود، جنبه‎های متفاوت نشانه‎شناسی کلاسیک و خصوصا نظام روایی برنامه‎مدار را به چالش کشد، هم‎چنین به تفصیل به شرح و تفسیر نظام معنایی مبتنی بر «تطبیق» که در واقع هسته مرکزی اندیشه‎ی لاندوفسکی به حساب می‎آید، بپردازد.

تاریخ انتشار : دوشنبه 4 آبان 1394
 

تمامی حقوق مادی و معنوی این وب سایت متعلق به انجمن علمی نقد ادبی ایران می باشد .
طراحی سایت